Pasen was weer in het zicht. Dat betekende vrijdag én maandag vrij, maar ook de klok ging een uur vooruit en dat betekend ook dat het pas later donker wordt. Lang weekend zegt niemand nee tegen, maar wat is dat even omschakelen. Ik ben niet alleen door de war door de klok, maar ook doordat ik gisteren vrij had. Ik heb totaal niet het idee dat het dinsdag is, want voor mijn gevoel zit ik nog steeds bij maandag. Het is zo bizar hoe erg je moet wennen aan dat ene uurtje verschil en die twee daagjes extra weekend. Het is nu ook langer licht buiten en gisteren om acht uur, had ik het idee dat het pas vijf uur was. Dat betekende dat ik ook een stuk minder moe was dan dat ik normaal rond die tijd was. Waarschijnlijk heb ik nog een week nodig om bij te komen en te wennen aan alles wat er gebeurd is.

Daarbij is het lenteweer ver te zoeken. De paaseieren konden bijna verstopt worden in de sneeuw dit jaar. Dus ook geen paniek of ze zouden smelten, maar of dat nou de bedoeling was? Ik heb toch liever gesmolten paaseieren, dan een koude lente. Waar blijft het lekkere zonnetje zonder de koude wind, de vrolijke lentejurkjes, de blije gezichten, de dunnere jassen, de ijscoman? Het heerlijke lentegevoel is er voor mij nog niet geweest. Van mij mag het zonnetje wel komen! Ik kan ook niet wachten tot de temperaturen omhoog gaan en dat ik eindelijk weer zonder dikke jas naar buiten kan, want zo’n lente als dit jaar… Dat is even wennen!